به اهل بيت آن بزرگوار پس از ايشان ، به‌روشنى ، بر مرجعيّت دينى و سياسى آنان و وجوب پيروى از آنان دلالت دارد . البتّه تمسّك و تبعيت دينى و سياسى در مورد امام حاضر و امام غايب ، متفاوت است ، چنان كه توضيح خواهيم داد . 3 . چگونگى تمسّك به امام غايب تا اين جا روشن شد كه بر پايه حديث ثقلين ، اهل بيت پيامبر صلى اللّه عليه و آله ، تا قيامتْ باقى هستند و تمسّك به آنان در دين و سياست ، واجب است ؛ امّا مسئله مهم اين است كه جامعه اسلامى چگونه مىتواند به امامى كه غايب است ، تمسّك بجويد . با اندكى تأمّل ، روشن مىشود كه تمسّك به امام غايب ، به معناى پيروى از نايبان خاص و عام او ، تبليغ و ترويج مكتب اهل بيت ، پيكار با موانع ظهور او ، تلاش براى برقرارى پيوند ميان قرآن و عترت و دين و سياست ، و بالأخره زمينه‌سازى فرهنگى ، سياسى و اقتصادى براى حكومت جهانى اسلام به رهبرى اهل بيت است . و اين ، كارى است كارستان و بس دشوار . امام صادق عليه السلام در اين باره مىفرمايد : إنَّ لِصاحِبِ هذا الأمرِ غَيبَةً ، المُتَمَسِّكُ فيها بِدينِهِ كَالخارِطِ لِلقَتادِ ! « 1 » صاحب اين امر ، غيبتى دارد كه چنگ زننده به دين در آن زمان ، همانند كسى است كه خارهاى مغيلان را [ با گرفتن شاخه آن در داخل مُشت ] مىكَنَد ! بدين سان است كه ولايت‌مَداران واقعى و متمسّكان به اهل بيت در عصر غيبت ، پاداش هزار شهيد همچون شهداى بدر و احُد دارند . « 2 »

--> ( 1 ) . الكافى : ج 1 ص 335 ح 1 ، كمال الدين : ص 346 ح 34 ، الغيبة ، نعمانى : ص 169 ح 11 ، الغيبة ، طوسى : ص 455 ح 465 ، بحار الأنوار : ج 52 ص 111 ح 21 . ( 2 ) . ر . ك : كمال الدين : ص 323 ح 7 ، إعلام الورى : ج 2 ص 232 ، كشف الغمّة : ج 3 ص 312 . اگر اشكال شود كه با اين فرض ، مىتوان گفت : مقصود از تمسّك ، پيروى كردن از سنّت ( روش ) اهل بيت است و در نتيجه به حضور اهل بيت عليهم السلام در جامعه نياز نيست ، اين گونه جواب گفته مىشود كه : اين سخن ، تمسّك به " سنّت " شمرده مىشود ، نه تمسّك به " عترت " ، در حالى كه پيامبر صلى اللّه عليه و آله صراحتاً تمسّك به عترت را توصيه و گوشزد كرده است . تمسّك به سنّت در عصر غيبت و پيروى از نايبان امامان عليهم السلام ، به جهت آن است كه در اين دوران ، ارتباط با امام غايب عليه السلام و پيروىِ بىواسطه از او ممكن نيست و در نتيجه ، چاره‌اى جز اين راه وجود ندارد .